Ενα κείμενο του Αντώνη Κερασνούδη (16/1/2025)
Antonios Kerasnoudis
– Προεδρία ή στησιχόρειος παλινωδία; –
Ο θεσμός του/της Προέδρου της Ελληνικής Δημοκρατίας, ακόμη και στη σύγχρονη πολιτικά αφοπλισμένη μορφή του, δεν παύει να αποτελεί το ύπατο, σε υπόσταση και αποστολή, αξίωμα του πολιτεύματος μας, τον καθρέπτη όλων των διαχρονικών αρετών του ελληνικού έθνους.
Άραγε ποιές θα πρέπει να είναι οι ικανές και αναγκαίες συνθήκες για να προκριθεί η προσωπικότητα ενός πολίτη για την Προεδρία;
1. Η αριστεία: η προσωπικότητα αυτή θα πρέπει να έχει αποδείξει στον στίβο της επιστημονικής της δράσης μία σπάνια σε διάρκεια και βάθος αριστεία. Από την εποχή του Λόγου στην Αρχαία Ελλάδα, έως την εποχή του Νόμου στη Ρώμη, η έννοια του ύπατου ήταν άρρηκτα συνδεδεμένη με την έννοια του άριστου.
2. Διεθνής ακτινοβολία, ιδιαίτερα στους χαλεπούς για τη χώρα μας ευρωπαϊκους καιρούς. Η ακτινοβολία μιας τέτοιας προσωπικότητας πρέπει να ξεπερνά τα πεπερασμένα όρια του έθνους μας και να εξασφαλίζει είτε μέσω της σπάνιας επιστημονικής αριστείας, είτε μέσω του πολυσχιδούς χαρακτήρα της, τον καταρχήν σεβασμό. Τι σπάνιο και δύσκολο τη σήμερον ημέρα…
3. Αναγνωρισιμότητα στους πολίτες, η οποία να υπερβαίνει τα στενά επαγγελματικά, συνδικαλιστικά ή κομματικά πλαίσια ή τους κλειστούς εργασιακούς διαδρόμους. Στο άκουσμα του ονόματος του/της, να στέκεται αυθόρμητα ο πολίτης με σεβασμό και τιμή, ανεξαρτήτως ιδεολογιών και προσωπικών προτιμήσεων.
4. Ρητορεία, μια σπάνια δηλαδή ικανότητα στον λεκτικό, αλλά και κατά τη διασταλτική έννοια και στον γραπτό χειρισμό της ελληνικής γλώσσας. Να γνωρίζει ο Πρώτος Πολίτης τα όρια συστολής και διαστολής του ελληνικού γλωσσικου πλούτου και να διευρύνει με τα δικά του τόξα φαντασίας τους γλωσσικούς ορίζοντες των πολιτών.
5. Σαφή κοσμοθεωρία, η οποία να ξεκινά από τις παρυφές της ηθικής, και να αγγίζει όλες τις πολυκύμαντες πινελιές της πνευματικής μας ζωής, τη λογική, την πολιτική, την αισθητική, τη μεταφυσική, την τέχνη. Ο/η Πρόεδρος πρέπει εύκολα να αναζητάται και να ανευρίσκεται στους μοναδικούς, αέναους χώρους πνευματικής τροφής, στα ράφια των βιβλιοπωλείων…
Χθες διάβασα ένα όνομα, ομολογώ πως ελάχιστα το γνώριζα και ας προσπαθώ με τις ώρες να ταξιδεύω στα ράφια των βιβλιοπωλείων. Σίγουρα το γνωρίζουν κάποιοι, πίσω όμως από τις κλειστές, δικανικές ή πολιτικές αίθουσες. Είχα την εντύπωση ότι η πολιτεία είναι κάτι παραπάνω και έξω από αυτές τις αίθουσες, μάλλον έσφαλα…
…κάποτε λοιπόν, οι έχοντες το γενικό πρόσταγμα είχαν το θάρρος να ανακοινώνουν στους απερχόμενους από μια θέση κατάματα την απόφαση τους, ιδιαίτερα όταν τους είχαν επιλέξει οι ίδιοι. Τηλεφωνικά διαβιβάζονται συνήθως οι ακυρώσεις των delivery…
…τυχαίνει να ξέρω έναν πολύ καλό συνάδελφο, ο οποίος εμπνέει εμπιστοσύνη στην τοπική κοινωνία, συνθέτει και ενώνει κατά θαυμαστό τρόπο συμπτώματα και διαγνώσεις, εξελέγη σε συλλόγους με ευρεία συναίνεση, εμφυσώντας μάλιστα ενωτικό πνεύμα. Αυτοδημιούργητος, με μακρά διαδρομή, διαθέτει πλούσια βιβλιοθήκη και κήπο, δεν ενδιαφέρθηκε ποτέ να φιλοτεχνήσει το δικό του επικοινωνιακό προφίλ στο FB…Τι, δεν κάνει για Πρόεδρος;
ΥΓ: η φωτό και το συνακόλουθο βλέμμα είναι μια απολύτως τυχαία επιλογή, «κάποιου» που κάποτε κοσμούσε αυτή τη θέση, που κατά τύχη η σκέψη του βαραίνει ακόμη και σήμερα τη βιβλιοθήκη μας, ενώ δες βρε παιδί μου, όλως τυχαίως τον ήξεραν και μερικοί εντός και εκτός των τειχών μας…