025
Η γαλαρία
Στην προσπάθεια να επιβληθεί ένας φαντασιακός παράδεισος, βρεθήκαμε στην κόλαση, έχοντας εξοντωθεί ο ορθός λόγος.
Σήμερα κυριαρχούν μόνο φανφαρονισμοί, κραυγές ζήτω-κάτω, φωνές ή σιωπή πόνου, διατύπωση προθέσεων (και μόνο προθέσεων) αλληλεγγύης, αδιαφορία των πάντων για τα πάντα, όλα τα χαρακτηριστικά μιάς παρηκμασμένης κοινωνίας, και “τα παιδιά της γαλαρίας” -κατά τον Μ. Χατζηδάκη- να είναι πάντα στην γαλαρία.
Τα ζωντανά κύτταρα της δεν ακούγονται από την γαλαρία του θεάτρου της ζωής, και εμείς συνηθίσαμε το πρόσωπο του τέρατος, συνηθίσαμε την ασχήμια (κάθε μορφής), είτε αυτή είναι συμπεριφοράς, είτε εντιμότητας, είτε ηθικής, είτε…
Ο ρόλος, πάνω στη σκηνή, να περάσει στη νέα γενιά.
Σε αμόλυντα άτομα, που έχουν «… τη σκέψη όργανο, τα μάτια υγρά κι ακούραστα να βλέπουνε τον κόσμο και την ψυχή παρθενική και απροσάρμοστη…».
Να παραμερίσουμε επιτέλους και να αφήσουμε χώρο να βλαστήσουν τα όνειρα των νέων μας.
Αλλιώς θα περιμένουμε –νομοτελειακά- να υποστούμε την επόμενη φαντασίωση (αφελείς υπήρχαν, υπάρχουν και θα υπάρχουν), και πρίν –στο τέλος- μια φωνή από τον ουρανό πεί ψιθυριστά στον χαρτοπαίκτη που έχασε το «Χάσαμε».
(F/B 25 Οκτωβρίου 2016)
Η γαλαρία
Στην προσπάθεια να επιβληθεί ένας φαντασιακός παράδεισος, βρεθήκαμε στην κόλαση, έχοντας εξοντωθεί ο ορθός λόγος.
Σήμερα κυριαρχούν μόνο φανφαρονισμοί, κραυγές ζήτω-κάτω, φωνές ή σιωπή πόνου, διατύπωση προθέσεων (και μόνο προθέσεων) αλληλεγγύης, αδιαφορία των πάντων για τα πάντα, όλα τα χαρακτηριστικά μιάς παρηκμασμένης κοινωνίας, και “τα παιδιά της γαλαρίας” -κατά τον Μ. Χατζηδάκη- να είναι πάντα στην γαλαρία.
Τα ζωντανά κύτταρα της δεν ακούγονται από την γαλαρία του θεάτρου της ζωής, και εμείς συνηθίσαμε το πρόσωπο του τέρατος, συνηθίσαμε την ασχήμια (κάθε μορφής), είτε αυτή είναι συμπεριφοράς, είτε εντιμότητας, είτε ηθικής, είτε…
Ο ρόλος, πάνω στη σκηνή, να περάσει στη νέα γενιά.
Σε αμόλυντα άτομα, που έχουν «… τη σκέψη όργανο, τα μάτια υγρά κι ακούραστα να βλέπουνε τον κόσμο και την ψυχή παρθενική και απροσάρμοστη…».
Να παραμερίσουμε επιτέλους και να αφήσουμε χώρο να βλαστήσουν τα όνειρα των νέων μας.
Αλλιώς θα περιμένουμε –νομοτελειακά- να υποστούμε την επόμενη φαντασίωση (αφελείς υπήρχαν, υπάρχουν και θα υπάρχουν), και πρίν –στο τέλος- μια φωνή από τον ουρανό πεί ψιθυριστά στον χαρτοπαίκτη που έχασε το «Χάσαμε».
Mail > Lygeros, Matsikas, etc 25/10/2016