063
Ας υποθέσουμε ότι σε κλείνουν σ’ ένα μονωμένο δωμάτιο και πετούν το κλειδί. Αδυνατείς να βγείς ή να επικοινωνήσεις.
Αν αυτοί οι ίδιοι σου καταλογίζουν ευθύνη γιατί δεν βγαίνεις έξω, δεν δράς, δεν «συμμετέχεις», … πως θα σου φαινόταν;
Η απάντηση ανήκει στον ποιητή:
Χωρίς περίσκεψιν, χωρίς λύπην, χωρίς αιδώ
μεγάλα κ’ υψηλά τριγύρω μου έκτισαν τείχη.
Και κάθομαι και απελπίζομαι τώρα εδώ.
Άλλο δεν σκέπτομαι: τον νουν μου τρώγει αυτή η τύχη•
διότι πράγματα πολλά έξω να κάμω είχον.
A όταν έκτιζαν τα τείχη πώς να μην προσέξω.
Aλλά δεν άκουσα ποτέ κρότον κτιστών ή ήχον.
Ανεπαισθήτως μ’ έκλεισαν από τον κόσμον έξω.
(Κ. Καβάφης)
Σ.Σ. θα διόρθωνα: “…από τον κόσμον τους έξω”