Δέχθηκα την ερώτηση: ποιοί είναι οι “κυβερνήτες”, ποιοί είναι οι επικυρίαρχοι, ποιοί κινούν τα νήματα, … , και η απάντηση μου:
Αμφιβάλλω άν μπορούμε ή μπορέσουμε να το μάθουμε.
Για να δούμε λοιπόν:
Αν πάρουμε την κατανομή ικανοτήτων (μάλλον κωδωνοειδής) με διαβάθμιση ποσοστών, θα έχουμε στο αριστερό μέρος τους …… και στο δεξιό άκρο τους υπερ-ικανούς. Στο μέσον είμαστε εμείς, ο μέσος όρος.
Αυτοί που ανήκουν στην αριστερή πλευρά και περισσότερο όσο πλησιάζουμε στο αριστερό άκρο, δεν έχουν αντίληψη της σημασίας της ψήφου, έχουν εξαρτήσεις, … και η ψήφος τους είναι χωρίς κρίση αλλά κατευθυνόμενη. Από την άλλη πλευρά, όσο πλησιάζουμε στο δεξιό άκρο η ψήφος είναι των σκεπτομένων και φυσικά διασπείρεται.
Οι ψήφοι είναι ισότιμες και έχουμε την πάλη της διασπειρόμενης και της κατευθυνόμενης αλλά ισότιμης ψήφου. Ποιος κερδίζει;
Προφανώς ο εκπροσωπών την αριστερή πλευρά και ο σίγουρα χαμένος είναι η Δημοκρατία.
Το θέμα μας όμως είναι αν οι “θεσμικά κυβερνώντες” μας κυβερνούν. Το σίγουρο είναι ότι αυτοί που πραγματικά μας κυβερνούν δεν είναι άτομα μειωμένων προσόντων.
Οι θεσμικά κυβερνώντες προσπαθούν στο μέτρο των δυνατοτήτων τους να είναι άξιοι του ρόλου τους, αλλά το πρόβλημα είναι οι άνθρωποι που αποτελούν το περιβάλλον τους. Συνήθως (και πλήν φωτεινών και μη προβεβλημένων εξαιρέσεων πιστεύω) άτομα ή με μειωμένες δυνατότητες, ή “αφισοκολλητές”, ή “οπαδοί”, ή “παιδιά το κομματικού σωλήνα”, ή δοτοί, κ.τ.λ.
Κακά τα ψέματα, ποιος “θεσμικά κυβερνών” θέλει πίσω ή δίπλα του άτομα με περισσότερα προσόντα από τον ίδιο;
Ποιος “θεσμικά κυβερνών” δέχεται την αμφισβήτηση των λόγων και πράξεών του αλλά και του προσωπικού του αλάθητου;
Πολύ περισσότερο, όταν τα άτομα που προαναφέρθηκαν και περιβάλλουν τον κυβερνώντα επηρεάζονται εύκολα από υπερκείμενα κλιμάκια, επαφές και διασυνδέσεις (είτε λόγω της φυσικής υποτέλειας, είτε μέσω της ευάρεστα αποδεκτής κολακείας τρίτων) και από την στιγμή που δεν έχουν προσωπικότητα, δυνατότητες και προσωπικές θέσεις γίνονται έρμαια και ενεργούμενα άλλων και τελικά εκθέτουν και προδίδουν αυτόν ή αυτούς που του εμπιστεύθηκαν τη θέση.
Το αποτέλεσμα είναι αυτό που βλέπουμε, καταλαβαίνουμε (όσο μπορούμε) και ζούμε.
Τώρα η απάντηση στο ερώτημα ποιοί πραγματικά κυβερνούν:
Για παράδειγμα, και εύχομαι να κάνω λάθος, όλοι ξέρουν την οικογένεια Ροκφέλλερ και τον Ελον Μάσκ, αλλά ελάχιστοι ξέρουν την εταιρεία Black Rock (1).
Τα επιχειρηματικά αυτά σχήματα είναι τόσο περίπλοκα, που πρέπει να αφιερώσεις μια ζωή για να τα μάθεις (αν κάποτε μάθεις ή σου επιτραπεί να μάθεις και με βάση την πληρότητα και ορθότητα των πληροφοριών που θα σου διατεθούν).
Συνεπώς, αν ασχοληθεί κάποιος με τους επικυρίαρχους τότε θα καταλάβει ότι το παίγνιο αυτό είναι για άλλους -πολύ λίγους- παίκτες.
Αυτά που μας δίνουν και βλέπουμε είναι μιά στρεβλή εικόνα που τους βολεύει, αλλά βολεύει και εμάς που νομίζουμε ότι καταλαβαίνουμε (Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι: “Ο καλύτερος τρόπος για να εμποδίσεις έναν φυλακισμένο να δραπετεύσει είναι να βεβαιωθείς ότι ποτέ δεν θα μάθει ότι είναι σε φυλακή” (2)).
Το πραγματικό παιχνίδι έχει στόχο την ιστορία (όχι απλά να τους γράψει η ιστορία, αλλά να γράψουν οι ίδιοι την ιστορία), της κυριαρχία πάνω στους λαούς, και το κυριότερο είναι η αθανασία της μνήμης και το παιχνίδι κυριαρχίας του μέλλοντος (η περίφημη φράση του Λαζόπουλου “τους έχει πιάσει η υστερία να τους γράψει η ιστορία”.
Εμείς βλέπουμε την λίστα Forbes και νομίζουμε ότι ο στόχος τους είναι ποιός θα έχει την πρωτιά στον πλούτο.
Ενας Ελληνας μικρο-κροίσος σε σχέση με τα παραπάνω δεδομένα, σε ερώτηση φίλου “Τι σου λείπει;” Απάντησε: “O,τι δεν θέλω”.
Οσο για τους επικυρίαρχους και το ποιοι είναι: υπάρχουν τόσα σενάρια συνομωσίας λ.χ. Zeitgeist, λέσχη Μπίλντενμπεργκ, τα σενάρια της γής των 500 εκατομμυρίων κατοίκων, Αστανά: η πρωτεύουσα της νέας τάξης (3), οι κατευθυντήριοι λίθοι της Τζώρτζια κ.τ.λ., για τα οποία δεν μπορεί να πιστοποιηθεί τίποτα, παρά μόνο υποψίες και υπόνοιες που τροφοδοτούνται από τον ενστικτώδη φόβο του αγνώστου.
Αλλωστε αυτοί (και όποιοι είναι) δεν ανήκουν στην ομάδα που αναφέραμε στην αρχή (η αριστερή πλευρά της κατανομής ικανοτήτων), το αντίθετο μάλιστα.
Αυτές είναι συζητήσεις πρέπει να γίνονται κάτω από άλλες συνθήκες και με άλλες προϋποθέσεις και με τέτοια ενασχόληση χάνουμε την πραγματική ζωή.
Πραγματική ζωή είναι ο “μικρόκοσμός μας” το κομμάτι αυτό του κόσμου που μπορούμε ΑΜΕΣΑ να καλυτερέψουμε.
Είναι η οικογένειά μας με το χθές, το σήμερα και το αύριό τους, τα όνειρά μας για ένα καλύτερο αύριο όλων, οι άνθρωποι γύρω μας, ο πλησίον μας (και προσοχή γιατί ο πλησίον του πλησίον μας μπορεί να είμαστε εμείς), οι κύκλοι που επηρεάζουμε και μας επηρεάζουν, το ΧΡΕΟΣ που ορίζει ο Ν. Καζαντζάκης..
Αρα: Δεν κάθομαι στην πολυθρόνα άπραγος και ήσυχος και -κατά την προσωπική μου άποψη- δεν με νοιάζει ποιός είναι ο κυρίαρχος του παιχνιδιού, από την στιγμή που: δεν το παίζω, δεν ξέρω τους κανόνες, είναι πολύ απρόσιτο, ΔΕΝ ΜΕ ΕΝΔΙΑΦΕΡΕΙ και δεν βλέπω τον λόγο να το παίξω, αλλά μπορώ να κάνω τον μικρόκοσμό μου καλύτερο.
Δεν θα γίνει λοιπόν πρόβλημά μου αυτό το παιχνίδι, ιδιαίτερα όταν πληθαίνουν οι άθλιοι της ζωής γύρω μου, όταν καταρρέει το όποιο σύστημα αξιών και αρχών, όταν καταρρέει η πατρίδα μου, όταν κυριαρχούν το εύκολο και το χυδαίο, όταν…, όταν…, όταν…, και κυρίως: όταν έχουμε συνηθίσει το πρόσωπο του τέρατος και σε επόμενη φάση θα είμαστε εμείς τα τέρατα (Σ.Σ.1.).
Πρέπει ιδιαίτερα να προσέξουμε, γιατί πρέπει να αποβάλλουμε το μέρος του τέρατος που υπάρχει ήδη μέσα μας και το άσχημο να μας προκαλεί απέχθεια και να το κατονομάζουμε.
Συνεπώς πρέπει να πολεμήσουμε το τέρας και υπάρχει ελπίδα με την φράση ενός “φίλου”: “H ομορφιά θα σώσει τον κόσμο”.
Μιά πρώτη (δοκιμασμένη) πρόταση και υπάρχουν και άλλες: Να δημιουργήσουμε μικρές και συνεκτικές ομάδες με κοινά κατά το δυνατόν χαρακτηριστικά (Σ.Σ.2.) και με τακτή επικοινωνία (συνταγές επιβίωσης της ομάδας), με στόχους και εφαρμογή των στόχων (όχι στις “φωνακλάδικες μειονότητες” που περιορίζονται σε παράπονα και εκ του ασφαλούς καταγγελίες). Λύνουμε το πρόβλημα της επικοινωνίας, δημιουργούμε ομάδες πίεσης, λειτουργούμε ως διαμορφωτές κοινής γνώμης (opinion makers).
Κάθε ομάδα λοιπόν θα αποτελείται από ανθρώπους (όχι άτομα) σπάνιους (λόγω του μικρού αριθμού και των κριτηρίων επιλογής) που επιλέξαμε ή μας επέλεξαν και συνεπώς θα είναι μεν σπάνιοι λόγω του μικρού αριθμού των μελών, αλλά όταν βρίσκονται σε λειτουργία ομάδας θα είναι πολλοί (Σ.Σ.3.) λόγω της διαφορετικότητας και των προσωπικών ικανοτήτων και δυνατοτήτων και θα έχουν εξασφαλίσει έναν βασικό λόγο της ανθρώπινης ύπαρξης: σε ελάχιστο επίπεδο το όραμα επίτευξης του στόχου.
Οι ομάδες μπορεί να έχουν και θεματικά αντικείμενα και στόχους όπως αλληλεγγύη, πόλη, πρόσωπα, νέοι, μέλλον, …
Όμως, φοβούμαι ότι κούρασα, και άς μην συνεχίσω τις «φλυαρίες γέροντος».
Τέλος (προς το παρόν).
Σ.Σ.1. Μάνος Χατζιδάκις: “Όποιος δεν φοβάται το πρόσωπο του τέρατος, πάει να πει ότι του μοιάζει. Και η πιθανή προέκταση του αξιώματος είναι, να συνηθίσουμε τη φρίκη, να μας τρομάζει η ομορφιά” https://www.youtube.com/watch?v=1ZHP2SUbBg0)
Σ.Σ.2. Φράση όχι δική μου: «Δύο κεφαλαί δια να συνεννοηθούν πρέπει να είναι ή εξ ίσου κεναί, ή εξ ίσου πλήρεις».
Σ.Σ.3. Φράση επίσης όχι δική μου: «οι σπάνιοι δεν είναι σπάνιοι για τους σπάνιους
Παραπομπές:
1. “… BlackRock είναι ο μεγαλύτερος διαχειριστής περιουσιακών στοιχείων στον κόσμο, με 9.42 τρισεκατομμύρια US$ περιουσιακά στοιχεία υπό διαχείριση στις 30 Ιουνίου, 2023…” https://el.wikipedia.org/wiki/BlackRock
2. https://www.gnomikologikon.gr/authquotes.php?auth=421
3. https://www.espressonews.gr/reportaz/89874/astana-i-protevousa-tis-neas-taxis/